• Document: ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ
  • Size: 102.79 KB
  • Uploaded: 2019-04-16 09:32:13
  • Status: Successfully converted


Some snippets from your converted document:

ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ Σαράντα πέντε µάστοροι κ’ εξήντα µαθητάδες Γιοφύρι νεθεµέλιωναν ‘ς της Άρτας το ποτάµι. Οληµερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεµιζόταν. Μοιριολογούν οι µάστοροι και κλαίν οι µαθητάδες: 5 «Αλίµονο ‘ς τους κόπους µας, κρίµα ‘ς τις δουλεψαίς µας, οληµερίς να χτίζουµε, το βράδυ να γκρεµειέται». Πουλάκι εδιάβη κ’ έκατσε αντίκρυ ‘ς το ποτάµι, δεν εκελάιδε σαν πουλί, µηδέ σα χιλιδόνι, παρά εκελάιδε κ’ έλεγε, ανθρωπινή λαλίτσα: 10 «Ά δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει. και µη στοιχειώσετε ορφανό, µη ξένο, µη διαβάτη, παρά του πρωτοµάστορα την όµορφη γυναίκα, πόρχεται αργά τ’ αποταχύ, και πάρωρα το γιόµα». Τ’ άκουσ’ ο πρωτοµάστορας και του θανάτου πέφτει. 15 Πιάνει, µηνάει της λυγερής µε το πουλί ταηδόνι: Αργά ντυθή, αργά αλλαχτή, αργά να πάη το γιόµα, αργά να πάη και να διαβή της Άρτας το γιοφύρι. Και το πουλί παράκουσε, κι’ αλλιώς επήγε κ’ είπε: «Γοργά ντυσου, γοργά αλλαξε, γοργά να πας το γιόµα, 20 γοργά να πας και να διαβής της Άρτας το γιοφύρι». Να τηνε κ’ εξανάφανεν από την άσπρη στράτα. Την είδ’ ο πρωτοµάστορας, ραγίζεται η καρδιά του. Από µακριά τους χαιρετά κι’ από κοντά τους λέει: «Γειά σας, χαρά σας, µάστοροι και σεις οι µαθητάδες, 25 µα τι έχει ο πρωτοµάστορας κ’ είναι βαργωµισµένος; − Το δαχτυλίδι τόπεσε ‘ς την πρώτη την καµάρα, Και ποιος να µπη και ποιος να βγη το δαχτυλίδι να βρη; − Μάστορα, µην πικραίνεσαι κ’ εγώ να πα’ σ’ το φέρω, εγώ να µπω, κ’ εγώ να βγω, το δαχτυλίδι να βρω». 30 Μηδέ καλά κατέβηκε, µηδέ ‘ς τη µέσ’ επήγε, «Τραύα, καλέ µ’, τον άλυσο, τραύα την αλυσίδα, τι όλον τον κόσµο ανάγειρα και τίποτες δεν ηύρα». Ένας πιχάει µε το µυστρί, κι’ άλλος µε τον ασβέστη, παίρνει κι’ ο πρωτοµάστορας και ρήχνει µέγα λίθο. 35 «Αλίµονο ‘ς τη µοίρα µας, κρίµα ‘ς το ριζικό µας! Τρεις αδερφάδες ήµαστε, κ’ οι τρεις κακογραµµέναις, η µιά χτισε το ∆ούναβη, κ’ η άλλη τον Αφράτη κ’ εγώ η πιλιό στερνότερη της Άρτας το γιοφύρι. Ως τρέµει το καρυόφυλλο, να τρέµη το γιοφύρι, 40 κι’ ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτουν οι διαβάταις. − Κόρη το λόγον άλλαξε, κι’ άλλη κατάρα δώσε, Πόχεις µονάκριβο αδερφό, µη λάχη και περάση». Κι’ αυτή το λόγον άλλαξε, κι’ άλλη κατάρα δίνει: «Αν τρέµουν τ’ άγρια βουνά, να τρέµη το γιοφύρι, 45 κι’ αν πέφτουν τα’ άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάταις, 1/6 τι έχω αδερφό ‘ς την ξενιτειά, µη λάχη και περάση». 1. Πρόλογος. Το συγκινητικό αυτό τραγούδι «του Γιοφυριού της Άρτας» της λαϊκής µας δηµοτικής παράδοσης, ανήκει σε µια κατηγορία που οι ειδικοί αποκαλούν «παραλογές». Ένα ακόµη πολύ γνωστό τραγούδι-«παραλογή» είναι και το «του Νεκρού Αδελφού». Όπως και η ετυµολογία το µαρτυρά, η «παραλογή» εµπεριέχει κάτι το «παράλογο» και στην πραγµατικότητα εννοεί το υπέρλογο, το υπερβατικ

Recently converted files (publicly available):