• Document: Regiony folklorystyczne w Polsce
  • Size: 3.53 MB
  • Uploaded: 2019-05-16 08:55:36
  • Status: Successfully converted


Some snippets from your converted document:

Taniec ludowy Podstawowym elementem folkloru jest taniec ludowy. Od zawsze towarzyszy on człowiekowi, już u ludów pierwotnych był ważnym składnikiem religii oraz elementem życia codziennego. Z biegiem czasu taniec ludowy zaczął tracić swoją powszechność. Był to efekt przemieszczania się ludności zwłaszcza ze wsi do miast. Następstwem tych procesów była zmiana formy tańca jak i ludowości z użytkowej na widowiskową i podziału społeczeństwa na tańczących i publiczność. Regiony folklorystyczne w Polsce Stroje ludowe w Polsce Region Krakowski Krakowiacy to najliczniejsza grupa etnograficzna Małopolski. Dzielą się oni na Krakowiaków Wschodnich i Krakowiaków Zachodnich. . . Zwyczaje i obrzędy Zwyczaje i obrzędy zarówno Krakowiaków Wschodnich jak i Zachodnich związane są z religijnością, okresami życia i codzienną pracą. Religijne nawiązują głównie do Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Szczególnie grupy kolędnicze: Herody, Trzej Królowie, kolędnicy z Turoniem, z Kobyłką. Okres wielkanocny charakteryzują: misteria Męki Pańskiej, grupy przebierańców: Siuda Baba czy Pucheroki. . . W zwyczajach i obrzędach ludowych znajdują również odbicie ważne wydarzenia z życia człowieka (np. zaślubiny, ocepiny). Wyrażone w nich są też czynności dnia codziennego (np. kiszenie kapusty, wspólne szycie, haftowanie gorsetów i sukman, czy malowanie drewnianych skrzyni i domów). Wieś Zalipie (region Krakowiaków Wschodnich) słynie z pięknie ozdobionych (na ścianach wewnętrznych i zewnętrznych) domów. Różne motywy kwiatowe były ozdobą również na płótnach, obrazach czy drewnianych skrzyniach. . Melodie i tańce Pomimo podziału regionu na Krakowiaków Wschodnich i Zachodnich, melodie towarzyszące tańcom przenikały z regionu do regionu. Tańczono chodzonego oraz różnego rodzaju krakowiaki, oberki, sztajerki, walczyki, oraz polki. W czasie zabawy tanecznej jeden z tancerzy zatrzymywał się przed kapelą i zapowiadał taniec lub wykonywał zaśpiewkę, a kapela podejmowała melodię i pary ruszały dalej do tańca. Krakowiacy Wschodni wyróżnili się jednak tańcami charakterystycznymi tylko dla swojego regionu. Należą do nich: - polka „HOP – WALC”, - polka RAZÓWKA, - WARSZAWIANKA od Zaborowa, - polka JADOWNICKA, - Borzęcka polka (zwana WŚCIEKŁĄ polką), - KULAWA polka, - RAZOK polka, - WARSZAWIANKA. Strój Wizytówką każdego regionu jest jego strój, który odzwierciedlał przynależność do danej grupy oraz stan zamożności. Początkowo był to typowy strój chłopski, który jednak dzięki swej barwności i wyjątkowości wzbudził zainteresowanie wyższych klas społecznych, a z czasem zyskał miano stroju narodowego. Spośród kilkudziesięciu odmian i rodzajów strojów krakowskich, wyodrębniły się dwa główne style – strój Krakowiaków Wschodnich i Zachodnich. To właśnie strój Krakowiaków Zachodnich jest utożsamiany z regionem Krakowskim. Strój Krakowiaków Wschodnich Strój męski składał się z czapki, koszuli, kaftana, sukmany, spodni, pasa oraz butów krakowskich. Krakowiacy Wschodni mieli dwa rodzaje czapek - magierka, wykonywana na drutach i ozdabiana wzorami czerwono- granatowymi oraz czerwona rogatywka (krakuska) obszyta czarnym barankiem. Zdobił ją szeroki wachlarz z pawich lub kogucich piór dodatkowo ozdabiany bukietem sztucznych kwiatów i wstążkami. Koszule uszyte były z białego płótna. Kołnierze zdobione były haftem z białych nici i czerwoną tasiemką wiązaną pod szyją. Koszula była noszona luźno na spodnie, ale gdy zakładano kaftan, to wkładano ją już do spodni. Kaftany, czyli długie kamizelki (bez rękawów) ozdabiane metalowymi lub perłowymi guzikami, kolorowymi chwostami (pompony z wełnianych nici) oraz haftami motywów kwiatowych na dole w rogach. Uszyte były z sukna granatowego a podszyte czerwonym suknem. Noszono je głównie latem. Sukmana zwana kierezją uszyta była z sukna w kolorze brązowym, białym, granatowym i szarym. Zdobił ją obszerny . opadający na plecy haftowany kołnierz w kształcie trójkąta (tzw. „suka”). Zdobienia na kołnierzach były zróżnicowane. Najczęściej były to motywy kwiatów, gwiazdek i kółek haftowanych z włóczki lub jedwabiu, z aplikacjami z czerwonego sukna. Dodatkowo na rogach kołnierza doszywane były amarantowe pompony z włóczki. Białe sukmany z krótkim stojącym kołnierzem noszone były w Jędrzejowie, Miechowie i Proszowicach. Zdobiły je naszycia z czarnego sznurka i włóczki. Z kolei na obszarze Powiśla Dąbrowskiego (okolice Zalipia), noszono opierzanki, czyli sukmany brązowe z krótkim puszystym kołnierzem, wykonanym z niebiesko czerwonych kawałków materiału. Spodnie potocznie zwane portkami uszyte były z płóciennych tkanin, w cienkie lub g

Recently converted files (publicly available):